จงเรียนรู้ที่จะเดินลำพัง เพราะไม่มีใครเดินเคียงคู่คุณไปตลอด

1 second read
563

เพราะไม่มีใครเดินเคียงคู่คุณไปตลอด

1. หนทางของชีวิตนั้นยาวไกล จงเรียนรู้ที่จะเดินลำพังบ้าง เผื่อวันใดที่คนอื่นไม่ได้สนใจคุณเหมือนเดิม ก็ไม่ต้องเสียใจ เพราะทุกคนต่างมีเส้นทางของชีวิตที่ต้องเดินเหมือนกัน ไม่มีใครเดินเคียงคู่คุณไปจนถึงหลายทาง อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหรือเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่งกลายเป็นทั้งหมดในชีวิตคุณ

2. ความซาบซึ้งทดแทนความผูกพันไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นไคร เพื่อนหรือคนแปลกหน้า คุณต้องเรียนรู้ที่จะยิ้มแม้ในใจจะร่ำไห้สะอื้นสักเพียงใด เพราะมนุษย์ทุกคนต่างมีความเห็นแก่ตัว จึงอย่าไปคาดหวังว่าจะมีใครดีต่อคุณโดยปราศจากเงื่อนไข หากใครคนหนึ่งไม่มีค่าเพียงพอให้คุณถนอม ก็ต้องฝึกปล่อย ฝึกวาง ฝึกทิ้ง

3. กำแน่นเท่าใดก็สูญเสียมากเท่านั้น เหมือนกับการกำทรายนั่นแหละ ยิ่งคุณกำแน่นทรายก็ร่วงออกจากมือมากเท่านั้น ที่ควรถนอมจงรู้ถนอม เพราะเมื่อใดที่คุณสูญเสียไป สิ่งนั้น คนนั้น อาจเป็นสิ่งที่มีค่าที่ทำให้คุณเจ็บปวดและเสียใจที่สุดก็เป็นได้ เมื่อใดที่รู้สึกสิ้นหวัง หากอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ แต่เมื่อร้องจนหนำใจแล้วก็ต้องลุกขึ้นยืนหยัดอีกครั้งให้ได้

4. อย่าเลือกคบคนที่รูปร่างหน้าตา จงเรียนรู้ที่จะชื่นชมคนที่ความสามารถ และหากคุณคิดว่าตัวเองสู้คนอื่นเขาไม่ได้ อย่าได้น้อยเนื้อต่ำใจ เพราะคุณก็เป็นคนธรรมดาเหมือนคนอื่นทั่วๆไป

5. พ่อแม่คือคนที่รักและปรารถนาดีต่อคุณมากที่สุด อย่าคิดถึงท่านเฉพาะตอนไม่มีเงิน อย่าคิดว่าในสายตาพ่อแม่คุณยังเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา อันนี้ก็ถูก(ถูกในมุมของพ่อแม่) แต่ไม่สงสารพ่อแม่เหรอ ที่มีลูกไม่รู้จักโตสักที..

6. ไม่มีอะไรเหมือนเดิม เพราะทุกสิ่งเปลี่ยนไปทุกเวลานาที..อย่าเอาวิธีการเก่าๆมาแก้ไขปัญหา..คนสองคนรักกัน อาจไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา อย่าเอาแต่พร่ำเพ้อ อย่าเอาแต่เรียกร้อง เพราะสิ่งนี้อาจเป็นชนวนที่ทำให้คนสองคนยิ่งมากยิ่งห่าง ยิ่งมายิ่งกลายเป็นคนแปลกหน้า

 

“อย่าเอาหัวใจไปผูกกับเท้าใคร”

คนหลายคนยอมเอาหัวใจตัวเองไปผูกแทบเท้าคนที่รัก

เพียงเพื่อต้องการจะก้าวไปพร้อมเขา

แต่สุดท้ายก็ต้องเศร้าเสียใจที่ระหว่างทางที่เขาเดิน เขาเหยียบย่ำหัวใจเราไปด้วย

สุดท้ายคนที่เจ็บก็แค่เรา แถมเขาก็รำคาญ

ที่การเดินทางของเขามันไม่สะดวก

เพราะสำหรับเขาเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างขัดขาเขาตลอด

มาถึงตรงนี้ ลองคิดดีๆว่า เราควรเก็บหัวใจตัวเองคืนมาไหม?

ถ้าเขาไม่เอามันไปดูแล จะให้เขาลากมันไปกับเท้าเขาอย่างนั้นหรอ?

เราจะต้องอดทนให้เขาเหยียบย่ำไปตลอดชีวิตหรอ?

เขาก็เหนื่อย เราก็เจ็บ

การรักเขาไม่จำเป็นต้องรักแบบไม่รักตัวเองการรักเขาไม่จำเป็นต้องเอาหัวใจเราไปให้เขาเหยียบย่ำ

สิ่งที่แย่ที่สุดคือการไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง

แล้วคนอื่นเขาจะเห็นคุณค่าของเราหรอ

แก้มัดซะ ปล่อยให้เขาเดินได้อย่างสบาย

ปลดปล่อยใจให้เป็นอิสระ

คนที่รักและพร้อมดูแลหัวใจดวงนั้นยังมีอีกมากมาย

ถ้าไม่กล้าเชื่อใจว่าใครจะรัก

ส่องกระจกไป คนในกระจกไงคือคนที่เราต้องดูแล

ส่องกระจกไป ว่าคนในกระจกหน้าเหมือนใคร

“พ่อแม่”

หลายคนบอกว่าความรักที่ต้องการมันไม่เหมือนกัน

รักแบบครอบครัว รักแบบแฟน มันต่างกัน

ใช่.. มันอาจต่างกัน เพราะ

พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่เราเป็นคนเลว

พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่ยังไม่เห็นหน้า

พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่ไม่ต้องรู้ว่าเรารักท่านแค่ไหน

พ่อแม่รักเรา ทั้งๆที่เราไม่ต้องพยายามที่จะทำอะไร

เราเลยมองข้ามความรักที่ได้มาง่ายๆงั้นหรอ?

รักตัวเองและครอบครัวคือคำตอบที่ดีที่สุด ถ้าความรักมันทำให้ช้ำเกินไป

ถ้ารักตัวเองไม่เป็น เราจะไปรักใครอย่างมีสติได้อย่างไร

ไปต่อ หรือ พอแค่นี้

#รักตัวเองให้มากพอก่อนที่จะขอให้เขามารัก 🙂

ขอบคุณเรื่องราวดีๆ โดย นุสนธิ์บุคส์ และ  108resources

Load More Related Articles
Load More By update
Load More In ข้อคิด