“ยิ่งแก่ก็ยิ่งเจอเพื่อนยากขึ้น”

“ยิ่งแก่ก็ยิ่งเจอเพื่อนยากขึ้น”

ไม่เคยรู้สึกอินกับประโยคนี้

จนกระทั่งเราถึงวัยที่เพื่อนเป็นแบบนั้นจริงๆ

หลังจากผ่านการนัดกันล้านกว่ารอบ

เมื่อวานก็เป็นวันที่นัดเพื่อนกลุ่มมหาลัยได้ครบจนสำเร็จ

เรานั่งกินสุกี้ ดื่มเบียร์ นั่งเล่าเรื่องเก่าๆ นั่งอัพเดทชีวิตของกันและกันในห้องเล็กๆ

แล้วเราก็พบความจริงที่ว่า

เออว่ะ….เพื่อนเราไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ

เพื่อนที่เคยไปทะเลได้ทุกเมื่อ

เพื่อนที่เคยนอนเช้าตื่นดึกแล้วไปเมาต่อ

เพื่อนที่เคยนอนเรียงกันเจ็ดแปดคนในห้องๆเดียว

เพื่อนที่เคยมีเวลามากมายเหลือเฟือ

ในวัยสามสิบปี

ทุกคนเลิกผาดโผน

บางคนเลิกกินเหล้า

บางคนมาไม่ได้ตามนัด

หรือแม้กระทั่งบางคนแวะมาได้แค่ครึ่งชั่วโมง

หลายครั้งที่เราเคยน้อยใจเพื่อน

เคยเบื่อหน่ายเวลาต้องนัดเพื่อนให้มาเจอพร้อมๆกัน

เคยโมโหว่าทำไมเพื่อนต้องรีบกลับ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ

แต่หลังจากนั่งคุยกันเรื่องต่างๆนาๆ

ในความไม่เหมือนเดิมของเพื่อนนั้น

เรามองเห็นเพื่อนของเราแต่ละคนที่โตขึ้น

มีลูก มีผัว มีครอบครัว มีหน้าที่

มีเรื่องทุกข์ใจและมุมมองความสุขที่ต่างไปจากเมื่อก่อน

และแล้วเราก็เข้าใจว่า

เพื่อนไม่ได้เปลี่ยนไป

แต่หน้าที่เพื่อนของเราต่างหากที่ต้องเปลี่ยนไป

แต่ก่อนเราอาจจะมีเพื่อนไว้ไปเที่ยว

ไว้กินบุฟเฟ่ห์​ ไว้เมา

ไว้ปรึกษาเวลาอกหัก ไว้ทำทุกอย่างร่วมกัน

และคิดว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้นไปตลอดชีวิต

แต่พอเราโตขึ้น

เพื่อนเราโตขึ้น

หน้าที่เพื่อนของเราเหลือเพียงอย่างเดียว

คือเคียงข้างชีวิตเพื่อน

ไม่ต้องอยู่ด้วยกันตลอด

ไม่ต้องคุยกันทุกวัน

ไม่ต้องมาทุกครั้งที่นัด

แต่เรายังรู้เสมอว่าชีวิตเพื่อนของเราเป็นยังไง

เคารพทุกทางเดินที่เพื่อนเลือก

แล้วแสตนบายอยู่ในจุดที่เหมาะสม

เฝ้าดู ยินดี ตักเตือน ปลอบใจ และเข้าใจ

นั่นคือสิ่งที่เพื่อนระยะยาว มีให้แก่กัน

ขอบพระคุณแหล่งที่มา : เมนู สุขภาพ